Mitigatie en adaptatie
Meer dan 20 jaar lang heb ik voordrachten gegeven over de klimaatverandering die wij als mens aan een recordtempo aan het veroorzaken waren. Inderdaad, door de uitstoot van broeikasgassen. Waarbij ik zowel aandacht had voor mitigatie, als adaptatie. Mitigatie betekent het minder van de uitstoot van broeikasgassen. Adaptatie is het aanpassen aan de gevolgen, die de volgende decennia niet meer te voorkomen zijn.
Om de toekomstige gevolgen voor België een gezicht te geven, gebruikte ik foto’s van overstromingen elders ter wereld. En foto’s van enorme bosbranden elders ter wereld. Ondertussen leven we helaas in een wereld waarin die overstromingen en bosbranden ook bij ons een harde werkelijkheid zijn geworden.
De klimaatopwarming heeft ook in België een gezicht gekregen. Veel mensen lijken zelfs pas te beseffen hoe waardevol iets was, wanneer het verloren is gegaan. Zoals de prachtige wildernis van de Hoge Venen. Terwijl er in juni al minstens 2000 mensen méér zijn overleden aan de gevolgen van de hitte.
Het feit dat een deel van onze politieke elite niet besefte hoe laat het was, bleek aan de vooravond van de loodzware hittegolf in juni. Een belangrijke minister begreep niet waarom wij alarm sloegen en vond het zelfs nodig om onze wetenschappelijk onderbouwde waarschuwingen op een populistische manier belachelijk te maken. Stemmen winnen, weet je wel.
Het ergste is dat die persoon nog steeds niet lijkt in te zien hoe ontzettend dom en kortzichtig zijn reactie was en gewoon doorgaat met dezelfde populistische slogans. Hoe mooi zou een ‘sorry’ zijn? Helaas staat sorry niet in het woordenboek van mensen met een bepaalde karaktereigenschap, zelfs niet als het stemmen zou kunnen opleveren. Mijnheer de minister heeft er nu voor zichzelf een draai aan gegeven en verklaart dat er op het moment van zijn gevleugelde woorden nog geen sprake was van een hittegolf.
De uitspraak van het jaar volgde echter wel degelijk op het moment dat de zware hittegolf op de weerkaarten stond. En wij, die wél in staat waren om in te zien wat de gevolgen zouden zijn van wat er op die weerkaarten stond, hebben gewaarschuwd. Wij hebben geprobeerd om het aantal slachtoffers te beperken. Dankzij onze inzichten waren het er uiteindelijk ‘maar’ 2.000.
Hadden wij ons even kortzichtig gedragen en ons, genietend van het leven met een Stella aan het zwembad, neergelegd in plaats van verantwoordelijkheid te nemen, dan waren het er nog véél meer geweest. Veel meer landgenoten die nu nog zouden leven. Veel meer families die nu niet zouden rouwen.
Dat collega-politici niet collectief om het ontslag van deze minister hebben geroepen, toont aan hoe ziek dat wereldje in elkaar zit.
Dus ik vrees ervoor dat de nodige maatregelen uit die hoek zullen komen. Inderdaad: vrees, met een grote V.
Het zal van de industrie moeten komen, omdat daar opportuniteiten liggen. De industrie kent immers veel leiders en slimme koppen die wél verantwoordelijkheid kunnen nemen en die niet verkozen worden om hun leuke snoet of sterke slogans, maar die gewoon te goed zijn om aan politiek te doen.
Vanuit de industrie zal er dus wel automatisch een vorm van mitigatie komen. Veel mensen zullen nooit beseffen hoeveel geld technologische ontwikkelingen hun besparen.
Stel je bijvoorbeeld eens voor dat er nog geen ledlampen zouden bestaan…
